Autor Wątek: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach  (Przeczytany 4928 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline IsentorAutor wtku

  • Arystokrata
  • ***
  • Wiadomości: 31759
  • Reputation Power: 558
  • Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.Isentor budzi postrach.

    • Karta postaci

  • Nagrody:
    Król Valfden - Isentor I AquilaTarcza lojalności - za 6 lat na forum.Zielona mikstura aktywności - za 100 dni online na forum.Order sympatii - za przekroczenie 10000 punktów reputacji....
    • Zobacz profil
    • Tawerna Gothic
Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« dnia: 27 Marzec 2012, 17:23:07 »

[opis]


Ulica to miejsce, gdzie możesz spotkać innych graczy, porozmawiać z nimi i wejść w interakcje. Dozwolone jest prowadzenie handlu, przekazywanie informacji, walka po uprzednim umieszczeniu statystyk. W przypadku złmania prawa i podniesienia ręki na drugiego gracza straż oraz członkowie organizacji państwowych np. Szwadronu Zagłady mogą interweniować. W przypadku potyczki to Mistrz Gry decyduje o zatwierdzeniu opisów.

 

Offline Eros

  • NPC
  • ***
  • Wiadomości: 30
  • Reputation Power: 0
  • Eros nie ma żadnego wpływu.

    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #41 dnia: 17 Lipiec 2015, 23:43:44 »
- Nie smuć się. - Powiedziała postać wychodząc z cienia, a postać jego była skryta pod płaszczem i kapturem, spod którego połyskiwały zielone oczy. - Nie ma miłości, bez śmierci. - powiedział podając tajemniczemu poszukiwaczowi zwinięty pergamin do dłoni.

Forum Tawerny Gothic - Marant

Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #41 dnia: 17 Lipiec 2015, 23:43:44 »

Offline Thanatos

  • NPC
  • ***
  • Wiadomości: 14
  • Reputation Power: 2
  • Thanatos nie ma żadnego wpływu.

    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #42 dnia: 17 Lipiec 2015, 23:47:01 »
- Nie smuć się. - Powiedziała postać wychodząc z cienia, a postać jego była skryta pod płaszczem i kapturem, spod którego połyskiwały szkarłatne oczy, a w jego dłoni była kosa. - Nie ma śmierci, bez miłości. - powiedział podając tajemniczemu poszukiwaczowi zwinięty pergamin do dłoni.


Offline Poszukiwacz

  • NPC
  • ***
  • Wiadomości: 49
  • Reputation Power: 0
  • Poszukiwacz nie ma żadnego wpływu.

    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #43 dnia: 17 Lipiec 2015, 23:50:03 »
Wyciągając niepewnie dłonie przyjął pergaminy i delikatnie skłonił głową w podzięce do każdego z nich.

Oboje odeszli, zaś Poszukiwacz został sam, by dalej mimo dziwnego zajścia, oddać się refleksji walki o życie i o śmierć...

Offline Evening Antarii

  • Arystokrata
  • ***
  • Wiadomości: 3863
  • Reputation Power: 94
  • Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.Evening Antarii przewodzi życiem społeczności.

  • Age: 22
    • Karta postaci

  • Nagrody:
    Szlachcianka Afers, Afes, Tumin, Vean i Utamin - Evening AntariiCzeladnik krawiectwaTarcza lojalnosci - za dwa lata na forum.Baronowa Heton i Kadev...
    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #44 dnia: 15 Wrzesień 2015, 14:55:42 »
Zwracali na siebie uwagę, ciekawskie spojrzenia wędrowały w ich stronę, gdy przemierzali targowe ulice, podmiejskie uliczki i alejki w parku. Powodem tego nie do końca były bogate, szyte na miarę ubrania. Młody chłopak odziany był bowiem w białą lnianą koszulę, narzucony na barki miał zaś granatowy surdut ozdobiony złotą nicią. Buty wysokie, skórzane.  Dziewczyna miała na sobie długą karmazynową sukienkę, która szeleściła charakterystycznie przy każdym kroku. Pomimo schludnego wyglądu, zdawali się nie zwracać uwagi ani na własny ubiór, ani na wścibskie spojrzenia przechodniów. Zatraceni byli w swoim własnym świecie, szepcząc sobie na wzajem, pełne obietnic wyznania, nieostygłe jeszcze ani niezmącone bezwzględną codziennością. Ciemne włosy dziewczyny rozpierzchły się, poskręcane pukle włosów opadały na jej ramiona swobodnie, nieskrępowane żadnym uczesaniem. Kołnierzyk u koszuli mężczyzny natomiast był niedbale postawiony, guzik niedopięty.
Jednakże przyczyną, dlaczego ta dwójka przyciągała spojrzenia obcych, było uczucie, które od nich niezaprzeczalnie promieniowało, i dało się to odczuć nawet damom, które w ten wiosenny wieczór, mijając zakochanych, zakrywały swe rumieńce za wachlarzem i przyspieszały kroku, w środku jednak bardzo pragnąc popatrzeć na nich choć kilka sekund dłużej. Tak przyjemny był to widok dla oka. Zdawało się, że żadne zło na świecie nie jest tak silne jak ta miłość, bo młodzi kroczyli dziarsko, stąpali po ziemi mocno i zdecydowanie, bez strachu czy obawy, a równocześnie jakby lecieli nad nią, unosząc się swobodnie dzięki miłości i wzlatując wysoko, ponad głowy zwykłych śmiertelników. Oni już dawno zostawili świat trosk, łez i bólu za sobą.
Wiosenne wieczorne powietrze było ciepłe, z pewnością sprzyjało spacerom czy podróżom. Handlarze wznowili swe wojaże, trakty zapełniały się z dnia na dzień, na rynku można było dojrzeć coraz to nowe towary, które po zimowej przerwie wracały na stragany. Dzisiejszy dzień odznaczał się wyjątkową atmosferą.  Słońce unosiło się nisko nad horyzontem nadając wszystkiemu delikatnych, pomarańczowych barw. Rozproszone światło wnikało między drzewa, domy, trawy, między tatarak nad stawem i jabłonie w sadzie. Powoli osadzająca się rosa zdobiła liście i młode pąki, krople były niczym szlachetne morskie perły. Powoli zmierzchało i właśnie w tym momencie zaczyna się ciąg zdarzeń, którego biegu zmienić się nie da, nawet jeśli mocno by się próbowało. Los tej dwójki był z góry przesądzony, o czym młodzi jeszcze nie wiedzieli.
Droga ich przechadzki prowadziła przez podgrodzie, tę ładniejszą ale i gorszą część. Wyszli z miasta przez bramy i udali się ścieżką do okolicznej wsi, która jeszcze nie była częścią Atusel. Stało tu kilka domów, były obory z hodowlanymi zwierzętami, znalazł się i staw, i sad. Na polach zaś kiełkowało młode zboże. Krowy dawno stały już w oborze, były wydojone i napojone. Sama przyroda szykowała się do spoczynku po słonecznym dniu. Æwierkanie ptaków ustawało, tylko wrony skrzeczały gdzieś wysoko na gałęziach. Wiatr smagał ziemię porośniętą niewysokimi, młodymi roślinami.
Rhan i Meredith, bo tak mieli na imię zakochani, siedli na łące, gdzieś w ustronnym miejscu, poza zasięgiem ciekawskich spojrzeń mieszkańców Atusel. Nad nimi świeciły jasno dwa księżyce i miliony gwiazd. Chłopak oparł się wygodnie i uśmiechnął się do Meredith rozbrajająco. Zaczął tłumaczyć jej coś mocno, jednak przyciszonym, stonowanym głosem. Unosił rękę, kreślił wzory w powietrzu, lub zamaszyste linie. Wreszcie nakazał jej się skupić, patrzeć i podziwiać. Sam zrobił to samo- skoncentrował się i uniósł palec wskazujący w górę. Po chwili pojawił się nad nim pojedynczy, nieduży płomień, niczym blask świecy. Rhan zakreślił duże koło w powietrzu, sprawiając, że światło rozmazało się, tworząc ognistą smugę na tle czarnego nieba. Po chwili zabawy „zdmuchnął” żar, lecz naleganiom Meredith, by powtórzył sztuczkę, nie było końca. Dziewczyna usilnie prosiła o kolejny płomyk. Mag nie zamierzał się z nią kłócić, zaśmiał się z szczerze i nie odrzekłszy słowa, pocałował ją mocno, obejmując drobną twarzyczkę kobiety w dłoniach.  Po chwili pieszczoty znów zostały przerwane przez nalegania roześmianej dziewczyny.  Mag nie mógł się dłużej opierać. Wedle życzenia swej ukochanej wypowiedział inkantację Heshar anash! Posłał w niebo ognistą kulę przy pomocy telekinezy, w którą oboje wpatrywali się z iskierkami w oczach, aż nie zniknęła gdzieś za linią lasu.
W tym samym momencie usłyszeli trzask łamanej gałęzi, na którą przypadkowo stanęła młoda chłopka, kryjąca się dotąd w zaroślach i obserwująca z zaaferowaniem całe zajście. Przerażona zasłoniła usta dłonią, by nie wydać z siebie krzyku i pobiegła wprost do swojej chaty. Pobudziła przy tym i ojca, i matkę, i dwójkę rodzeństwa, krzycząc na cały głos, że widziała tego maga, co króla chciał zabić, a pałac przemienił w kupę gruzu. Co zamachu stanu dokonał, że siedzi tam, na łące, chwali się magicznymi sztuczkami,  włada ogniem doskonale. Miota płomieniami na kilkadziesiąt metrów, pewnie wioskę chciał podpalić, skoro już sieje zamęt w stolicy, to jedna wieś nie jest dla niego problemem.
Ojciec bez żadnych więcej wyjaśnień, wierząc córce na słowo, wyskoczył z łóżka i chwycił swój najlepszy łuk, synom kazał brać topory i miecze, żonie zaś nakazał zostać w domu na wszelki wypadek. Cały dom rozgrzmiał od jego donośnego głosu, zachęcającego do walki i ruszenia na zamachowca, który tak bezkarnie panoszy się po ich okolicy. Bartłomiej chciał być bowiem tym, który -  złego maga ujmie jako pierwszy. Po ludziach wciąż krążyły opowieści i plotki, o tym że zbrodniarz chodzi po Valfden, knuje przeciwko legalnej władzy i pragnie wymusić swój porządek.
Wszystko później potoczyło się już błyskawicznie. Uzbrojony wieśniak wraz ze swymi synami ruszył wąską ścieżką w to miejsce, które wskazała córka. Rhan i Meredith nie przeczuwali nieszczęścia. Zbierali swe rzeczy, ale tylko dlatego, że robiło się chłodno i chcieli wrócić do domu.
- Panie, wiecie, że to teren prywatny. To pole je nasze- przemówił Bartłomiej, wcale niestrasznym głosem. Krył swój łuk za plecami.
Przepraszamy! Już stąd znikamy!- zakrzyknął wesoło Rhan.
- Ja nie pozwolę, by obcy mi po ogrodzie chadzali. A szczególnie zdrajcy!- wrzasnął i duży drewniany łuk ukazał się wszystkim. Rhan szybko zorientował się w obrocie sytuacji. Pchnął dziewczynę za siebie, by nie była raniona strzałą. Sam zaś odruchowo, w geście samoobrony,  wypowiedział inkantację tą samą co poprzednio. Heshar anash! Zabrzmiało i w tym samym niemal momencie, Bartłomiej i jeden jego syn zostali poparzeni gorącym ogniem, który spalił już  ich wierzchnie ubranie, które wtapiało się w skórę. Wrzask przerażający, jakby dochodził z samych czeluści piekielnym. Młodszy syn tymczasem chwycił za kuszę. Rhan zajęty dziewczyną, myślał, że udało mi się zabić całą trzyosobową grupę.
- Nic ci nie jest?- pytał przestraszony.
- Nie, nie… Chodźmy stąd… Nikt nie może się…- Meredith nie dokończyła. Krew ukochanego prysnęła z tętnicy szyjnej na jej twarz. Rhan zachłysnął się, na jego twarzy było widać grymas ogromnego bólu. Wykrzywił swe rysy w niemal niemożliwy sposób. Dziewczyna wciąż jeszcze nie mogła uwierzyć, że grot strzały przeszedł gładko na wylot. Prawie i ją by drasnął.
- Wynoś się stąd przeklęta wiedźmo!- krzyknął przez łzy najmłodszy syn i splunął na ziemię. Meredith zaczęła czołgać się najpierw, nie mogąc stanąć na nogach. Jej wrzask i płacz rozdzierały wiosenne powietrze niczym ostre noże. Spłoszone wrony poderwały się do lotu…

Dalej sprawa miała już mniej dramatyczny przebieg. Ciało maga ognia zawleczone na posterunek straży zostało dokładnie zbadane, przepytywano jego znajomych i przyjaciół. Straż miała nadzieję, że udało się uchwycić tego zamachowca, a jeśli nie, to i tak Rhan był mordercą dwóch mężczyzn ze wsi.  Zaufanie wiejskiej ludności do magów spadło do zera, każdy kto posądzany był o czary, natychmiast brany był pod lupę. Przeszukiwano jego dom, wypytywano przyjaciół o to, jak silnymi mocami dysponuje mag. Nieraz dochodziło do okrutnych samosądów. Nawet niewinni wieszani byli na przydrożnych drzewach – ku przestrodze.

A Meredith od tego czasu nie powiedziała nawet słowa…
'cause I'm under your spell

Offline Silion aep Mor

  • Weteran
  • ***
  • Wiadomości: 7306
  • Reputation Power: 35
  • Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...

    • Karta postaci

  • Nagrody:
    Baron Jaton - Silion Erenus aep MorSzlachcic Atusel, Satein i Kardon - Silion Erenus aep MorZielona mikstura aktywności - za 100 dni online na forum.Tarcza lojalnosci - za rok na forum....
    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #45 dnia: 03 Czerwiec 2016, 23:20:11 »
Na ulicę dobiegł posłaniec noszący na sobie emblematy korony i rodu Erenus. Wyszedł na środek po czym głośnym chrząknięciem uciszył tam zebranych. Wyjął z kieszeni zwój papieru i jeszcze raz odchrząkując zaczął czytać.

- Obwieszczenie marszałka koronnego Siliona Erenus aep Mor...

Obywatelki i obywatele Valfden!

Zwracam się dziś do Was jako żołnierz i jako marszałek. Zwracam się do Was w sprawach wagi najwyższej. Ojczyzna nasza znalazła się nad przepaścią. Dorobek wielu pokoleń, wzniesiony z popiołów dracońskiej i Valfdeńskiej cywilizacji znalazł się w trudnej sytuacji, w sytuacji skrajnego zagrożenia. Dzisiaj nasza wolność jest zagrożona jak jeszcze nigdy. Wojna, grozi nam wojna, dziś straszne demony pod dowództwem okrutnego Meaneba Serquili chcą nam wyrwać niepodległość, zniewolić nas, by zasiać tutaj terror i zniszczenie. Wzywam was mężni obywatele do tego by każdy z was kto ma już za sobą trzynaście wiosen, zdobył się na odwagę i stanął ramie w ramię z pozostałymi obywatelami Valfden do obrony ojczystej ziemi. Mężczyźni macie chwilę by na chwile obecną pożegnać się z rodzinami i dziećmi po czym niezwłocznie powinniście udać się do Atusel. Tam zostaniecie uzbrojeni i przeszkoleni na szybko. Wzywam was do najwyższego czynu godnego starożytnych bohaterów, to walki za wolność i ojczyznę.
- po tych słowach mężczyzna zakończył czytać, ukłonił się i bez słowa odszedł.
« Ostatnia zmiana: 03 Czerwiec 2016, 23:23:15 wysłana przez Silion aep Mor »
INSTANCE: DWARF_1010_Sili0n ()
name: = "Silion aep Mor";
guild = "Krwawe Kruki";
npctype = FRIENDLY;

Offline Silion aep Mor

  • Weteran
  • ***
  • Wiadomości: 7306
  • Reputation Power: 35
  • Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...Silion aep Mor mógłby pewnego dnia być kimś...

    • Karta postaci

  • Nagrody:
    Baron Jaton - Silion Erenus aep MorSzlachcic Atusel, Satein i Kardon - Silion Erenus aep MorZielona mikstura aktywności - za 100 dni online na forum.Tarcza lojalnosci - za rok na forum....
    • Zobacz profil
Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #46 dnia: 04 Czerwiec 2016, 15:03:05 »
Na ulicy porozwieszano plakaty oznajmiające iż wszelacy magowie mogą zyskać odkupienie w oczach obywateli wyspy jeśli stawią się w Atusel i wezmą udział w wyprawie wojennej.
Same plakaty miały podpis Marszałka Koronnego Siliona aep Mor.
INSTANCE: DWARF_1010_Sili0n ()
name: = "Silion aep Mor";
guild = "Krwawe Kruki";
npctype = FRIENDLY;

Forum Tawerny Gothic - Marant

Odp: Aleja Pamięci Poległych w Bitwie na Zielonych Równinach
« Odpowiedź #46 dnia: 04 Czerwiec 2016, 15:03:05 »

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 
SMF 2.0.15 | SMF © 2017, Simple Machines
Enotify by CreateAForum.com

DarkBreak by DzinerStudio
Copyright 2005-2014 Tawerna Gothic - Oficjalny Polski serwis o grach z serii Gothic. Wszelkie prawa zastrzezone.